Bosnimf op de koersfiets

11 maart 2020 07:41

Wanneer mijn hoofd de leiding neemt draait hetgeen ik doe in de soep. Gisteren nog maar eens ervaren, tijdens mijn fietsrit langs de Schelde, van Oudenaarde tot in Spiere. De meest waanzinnige, zinloze, mezelf afbrekende dialogen waaiden door mijn hoofd terwijl ik verwoed op de trappers duwde, een barre zijwind trotseerde en waarbij ik me, met iedere trap steeds dieper de grond inboorde. Na 50 km had ik dit afmattende spelletje van mijn mind door en besloot ik huiswaarts te keren. Ik was het beu en mijn humeur daalde onder het vriespunt, tot de zon kwam piepen en me uitnodigde… om niet huiswaarts te keren.

Ik fietste op  dat moment aan de kant van de Schelde waar de heuvelrug van het Kluisbos rechts van me lag. Zonder erover na te denken sloeg ik rechtsaf, de bevrijding van mijn gedachten tegemoet, maar dat wist ik toen nog niet. Een hellend straatje aan het bos lonkte naar me en woeps…ik was vertrokken, de vrijheid in. Ik liet de knooppunten voor wat ze waren ( had daar ook al op gesakkerd ), en zigzagde de hellende straatjes omhoog tot aan de vierschaar. Playtime…heerlijk!!!!

Zonder plan, zonder doel, zonder knooppunten die voorheen verknooppunten van mijn brein leken te zijn…weg was ik! Ik heb een half uur gespeeld in het bos, op en af met mijn fiets, onder de zachte middagzon! Het bos staat op de rand van het ontwaken, muizen houden zich nog even schuil onder de deken van opgedroogde bladeren, citroenvlinders waren reeds wakker en fladderden in de zon, de vogeltjes kwetterden en ik was in mijn nopjes!

Wat moet veldrijden heerlijk zijn, spelen als kinderen in de modder en je fiets en jezelf vuil maken, wauw! Hier heb ik een carrierekans laten liggen! Ik zie mezelf als de losbol van het peloton, een helper allround, drinkbussen ophalen voor de kopman, mijn achterwiel gevend aan de klimmer van de ploeg en ondertussen mag ik spelen op de fiets!

Ik heb playtime nodig in mijn leven, net zo noodzakelijk voor me als eten, slapen en knuffelen.

Van tijd tot tijd spelen, maakt dat ik uit mijn hoofd kom, mijn dialogen stop zet en me overgeef aan activiteiten die me vreugde schenken!

Spelen in het bos maakt dat ik voel dat ik leef! En doet me beseffen dat ik soms teveel de dingen doe met het oog op het bereiken van een doel…

De regen pletst met bakken uit de hemel, maar het is kwestie van tijd…het bos is er klaar voor en ik ook…als de zon daar is ontwaken de muizen en ga ik spelen met mijne velo!

Categorie:


Geschreven door Homo Crullensis Naturalis